Οι δημοσκοπήσεις, λένε, είναι φωτογραφία της στιγμής. Μπορεί να είναι και έτσι. Όπως όμως και αν ορίζει κάποιος τις δημοσκοπήσεις, δεν μπορεί να αρνηθεί ότι το τελευταία τρίμηνο δείχνουν σαφές προβάδισμα της ΝΔ και ουσιαστική (κατά)πτωση του ΣΥΡΙΖΑ και εξαφάνιση των ΑΝΕΛ. Δεν είναι μόνο τα ψέματα, οι υπερβολές, τα «παιχνίδια» με την Δικαιοσύνη, η επικίνδυνη εξωτερική πολιτική και ο μανιακός κομματισμός τους. Κυρίως είναι το γεγονός ότι οι πολίτες φοβούνται το αόρατο χέρι στις τσέπες τους. Βλέπουν το επίπλαστο υπερπλεόνασμα να γίνεται με τις συνεχείς περικοπές στις συντάξεις τους.

Στα καφενεία, στα σαλόνια, στους χώρους δουλειάς, στα ΜΜΕ πλανάται η ίδια αγωνία: Θα κοπούν οι συντάξεις, θα αυξηθεί ο ΕΝΦΙΑ, θα αυξηθούν οι κρατήσεις, θα μου κατασχέσουν το λογαριασμό; Ο μέσος πολίτης, ανεξαρτήτως τι ψηφίζει, ανησυχεί, φοβάται και αγωνιά. Βλέπει την εγκληματικότητα να καλπάζει, τους ημέτερους να τρώνε στο μεταναστευτικό, τη χώρα να έχει γίνει ένα «hub εγκληματικότητας» σε κάθε γεωγραφική διάσταση: στις γειτονιές, στα Πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία, και σε κάθε ευκαιρία που οι «Ρουβίκωνες» και οι «αντιεξουσιαστές» καταστρατηγούν το νόμο.

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Κανείς δεν ξεγελιέται πιά. Το μετατραυματικό αριστερό δια πάσαν νόσο αφήγημα της Μεταπολίτευσης στέρεψε. Χρειάζεται ρεαλισμός, στρατηγική και όραμα. Χρειάζεται σωστή εκτίμηση της πραγματικότητας, ρεαλισμός στις εξαγγελίες και «δυνατή» ομάδα για να πραγματοποιήσει τη στρατηγική.

Στο ψυχολογικό επίπεδο, οι Έλληνες θέλουν τη σιγουριά ότι η Κυβέρνηση είναι για όλους τους Έλληνες. Ότι κοιτά το κοινό καλό και μεριμνάει για την εθνική προκοπή. Ότι αντιλαμβάνεται τους κινδύνους και κάνει τα πάντα για να τους αποφύγει. Ότι χτίζει συναίνεση στο όνομα αξιών και ενός δημιουργικού πατριωτισμού που θα κάνει βίωμα το εθνικά καλό, το κοινωνικά δίκαιο και το δικαίωμα του καθενός στην προκοπή χωρίς εμπόδια.

Αν δεν ακολουθήσουμε αυτό το δρόμο τότε ελλοχεύουν άλλου είδους κίνδυνοι. Οι πολίτες να ζουν σε καθεστώς φόβου και να είναι ευάλωτοι, βορά σε κάθε ακραίο, επικίνδυνο λαϊκιστή. Να έχουν ευήκοα ώτα σε κάθε Πολλάκη, Καμμένο, Μιχαλολιάκο και άλλους παρεμφερείς που θέλουν να κάνουν «πειρατεία» στην Δημοκρατία μας.

Ας μην ξεχνάμε, ότι ο καλύτερος φίλος της Χρυσής Αυγής στην Βουλή ήταν η τότε Πρόεδρος της Βουλής κ. Κωνσταντοπούλου. Λίγο πριν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει «Σοσιαλδημοκρατία» αναγνώριζε το χρέος του να στηρίξει τους νεοναζί γιατί αυτό εξυπηρετούσε τα σχέδια τους.

Η κοινωνία είναι πέραν και πιο σκληρή από τις δημοσκοπήσεις για τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και εμείς, στην ΝΔ, οφείλουμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του κάθε Έλληνα να δει τον τρόπο για να βγει από τα αδιέξοδα της τάχα αριστερής και εξόχως καιροσκοπικής κυβερνώσας παρέας.