Η Ελλάδα περνάει «δια πυρός και σιδήρου». Από το 2008 μέχρι σήμερα ζούμε σε μια μετά-τραυματική εμπειρία τις δικής μας ανικανότητας να πραγματοποιήσουμε τις αναγκαίες αλλαγές που έφερε η αμετροέπεια παλαιοτέρων δεκαετιών. Πολύ περισσότερο που κάποιοι «ντύθηκαν προστάτες του λαού» πουλώντας φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες, ψεύτικες υποσχέσεις, λαϊκισμό και…αυταπάτες.

Αυτά τα πολύπαθα χρόνια λοιπόν οι μασκαρεμένες αλήθειες των ψεκασμένων ακύρωσαν κάθε δυνατότητα συναίνεσης. Πραγματικής συναίνεσης, συναίνεσης αρχών που βάση της θα είναι η πατρίδα, η κοινωνική ευημερία, το μέλλον των επόμενων γενεών και η απόρριψη όλων αυτών των μυθευμάτων της Μεταπολίτευσης που μας έφεραν – και συνεχίζουν- να μας φέρνουν στο χείλος της καταστροφής.

Ποιοι είναι οι άξονες για να δομηθεί μια εθνική συναίνεση; Ο δημιουργικός πατριωτισμός, η δίκαιη ανάπτυξη, το εθνικό σχέδιο για την παιδεία με ορίζοντα 20ετίας, και η επιστροφή στο ρεαλισμό. Ξεκινώντας από το τελευταίο, όλες οι υγιείς δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου οφείλουμε να αποδεχτούμε ότι το 2018 δεν είναι ‘81. Ό,τι δεν μπορούμε να χαϊδεύουμε τα αυτιά των πολίτων με βολικά ψέματα και αποφυγή της περιγραφής της δύσκολης πραγματικότητας.

Η Μεταπολίτευση συμβολαιοποίησε την πτώση μιας επάρατης Συνταγματικής και Δημοκρατικής εκτροπής για να δημιουργήσει ένα φαντασιακό κοινωνικό αφήγημα που «νομιμοποίησε» τον καιροσκοπισμό του λαϊκισμού. Ο λαϊκισμός δεν είναι, δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ φιλολαϊκός. Ο λαϊκισμός σε κάθε του μορφή από την αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά είναι εξίσου μη παραγωγικός και επικίνδυνος έχοντας εκμαυλιστικό ρόλο για την κοινωνία.

Ο δημιουργικός πατριωτισμός αποτελεί ασφαλή επιλογή για όλους. Βλέπει την πατρίδα ως δέσμη αρχών και όχι αφορμή εξτρεμισμών. Ποιος μπορεί να δεχτεί ως «πατριώτες» αυτούς που σχεδόν πήγαν να δολοφονήσουν τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης; Ποιος μπορεί να δει ως «πατριώτες» τα τάγματα εφόδου των ναζιστών; Ποιος μπορεί να επιτρέψει να θεωρούν εαυτούς «πατριώτες» οι Ρουβίκωνες και αυτοί που με κρυμμένα πρόσωπα θέλαν να δολοφονήσουν πολίτες και αστυνομικούς στην Ομόνοια;

Στο τέλος της γραφής, πως καλείτε πατριώτης ο Υπουργός που «κόβει» την Ελλάδα σε κομμάτι και την πουλά για να μείνει στην εξουσία; Ή πως μπορεί ένας μαρξιστής, που ήταν και εκσυγχρονιστής, να γίνεται το απόλυτο ενεργούμενο της εκχώρησης του χάους στα Βαλκάνια;

Η κοινωνική ευημερία μπορεί να δώσει το χρήσιμο υπόβαθρο της συναίνεσης αρχών. Να συμφωνήσουμε όλοι ότι πρώτα το εθνικό όφελος, η πρόοδος των πολλών και η εφαρμογή της ισονομίας καταργώντας το ιστορικό κομπρεμι της Μεταπολίτευσης που ήθελε ένα σπάταλο Κράτος να κλέβει τους πολίτες, και οι πολίτες να κλέβουν το Κράτος. Ένα ιστορικό κομπρεμι που ήθελε μια καπιταλιστική χώρα με σοσιαλιστικό κράτος. Ασύμβατο.

Το μέλλον μπορεί να λάμψει στα μάτια όλων μας. Με βασικό στοιχεία την Ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, την Δυτική μας κληρονομιά, την ελληνική μας ψυχή και την διάθεση να προκόψουμε με προσπάθεια, ήθος, όραμα και πραγματική ελπίδα. Γιατί η ελπίδα κάποιων ήταν φτηνός εφιάλτης, ένα τρενάκι που οι γραμμές του οδηγούν στον γκρεμό.